Het schrijven van reviews vind ik over het algemeen een zeer plezierige bezigheid. Het dwingt je een game aandachtig en grondig te spelen, het laat je extra nadenken en het stelt je bovendien in staat je mening met anderen te delen. Soms is er echter een game, die voor een recensent een ware hel vormt. Pokémon Black & White is zo’n game. Ik ben namelijk groot fan van de serie en koop ze dan ook al jaren getrouw, maar valt er eigenlijk nog wel iets zinnigs over de serie te zeggen? Nee, eigenlijk niet. En toch ga ik het doen.

Pokémon Black & White is alweer de vijfde generatie in de langlopende spellenreeks, waarin nog altijd het vangen van zogeheten Pocket Monsters centraal staat. En nog altijd is het zaak om de grootste, beste en sterkste Pokémon-trainer aller tijden te worden, een achttal gyms te verslaan en ondertussen een duivelse organisatie te dwarsbomen. En ja, nog altijd zijn de random encounters, waarbij de beestjes je vanuit het niets aanvallen, van de partij. Net als het eindeloos lang tegen die wilde beestjes vechten om maar een paar levels omhoog te komen. Is er dan niets veranderd? Jazeker wel.

Een nieuw verhaal
De grootste verandering is ongetwijfeld het verhaal. Voorheen diende die voornamelijk als kapstok om de rest van de game aan op te hangen en stelde het dus bar weinig voor. Ditmaal is er voor een andere aanpak gekozen. Een enigszins gedurfde aanpak, zelfs. Niet langer is er een duivelse organisatie die de wereld wil overnemen, enkel omdat het kan. Nu is er een duivelse organisatie die Pokémon wil bevrijden van de tirannie der mensheid. Er worden vragen gesteld over de ethiek achter de paradoxale verhouding tussen Pokémon en mensen, en dat maakt het verhaal een stuk interessanter dan het eerder was.

Een gevolg van het vernieuwde verhaal is dat veel personages meer diepgang hebben gekregen. Waar de voorgaande games altijd een ‘vriend’ introduceerden die enkel als occasionele tegenstander diende, staan er nu twee vrienden voor je klaar die niet alleen met je vechten, maar zich ook daadwerkelijk ontwikkelen. Hetzelfde geldt voor de gymleaders; voorheen waren het gewoon obstakels om te verslaan, maar nu komen ze hun heilige huisjes uit om zich voor te stellen en her en der te assisteren. Dat er nu zoveel actieve personages zijn, zorgt er weliswaar voor dat je erg vaak lastig gevallen wordt, maar het is grote verbetering ten opzichte van de voorgaande delen.

Gameplay
Daar houden de veranderingen echter nog niet op, want op subtiele wijze is er op gameplay-gebied het een en ander aangepast. Zo zal een Pokémon van een hoog level minder ervaringspunten ontvangen dan een zwakker beestje, waardoor je extra wordt gestimuleerd om iedereen te trainen. Daarnaast zijn er twee nieuwe gevechten geïntroduceerd: de drie-tegen-drie- en de rotatiegevechten. De eerste spreekt voor zichzelf, het tweede houdt in dat je gedurende het gevecht steeds tussen drie verschillende Pokémon kunt switchen. Vooral dat laatste is erg leuk, maar helaas komen dit soort gevechten maar erg weinig voor. Natuurlijk zorgen ook de normale gevechten voor een boel plezier, want de gameplay staat – zoals het altijd gestaan heeft – als een huis.

Een andere verandering is het weglaten van oudere Pokémon. Je zult in deze game dus enkel nieuwe en onbekende monstertjes tegenkomen en dit zorgt ervoor dat het weer een waar avontuur wordt. Bij elke nieuwe Pokémon zul je je weer afvragen wat voor soort het is, waarin het evolueert, et cetera. Het moet echter worden gezegd: niet alle Pokémon zijn even geïnspireerd. Hoewel er weer een hele berg toffe beestjes is bedacht, valt het op dat er een aantal afzichtelijke gedrochten zijn gecreëerd. Absoluut dieptepunt is de Pokémon ‘Trubbish’. Dat is namelijk letterlijk en figuurlijk een zak afval.

Vernieuwingen
En er zijn niet alleen nieuwe Pokémon, er zijn tevens een hele reeks nieuwe aanvallen bedacht. Dat gegeven voegt nog meer toe aan de spanning die je tijdens je ontdekkingsreis zult voelen. Tijdens een aantal van die aanvallen is zelfs een beetje met 3D gespeeld, wat er erg leuk uitziet. Ook in de rest van de game wordt af en toe gebruik gemaakt van 3D – terwijl dat in de vorige games nauwelijks voorkwam, alsmede van een speelsere camera die wat extra nieuwigheid aan het geheel meegeeft. Een ander nieuwigheidje komt via de ‘C-Gear’, een apparaatje dat je in staat stelt om op vrijwel elk moment met andere spelers te vechten, ruilen en wat al niet meer. Erg handig, want wat is er nou leuker dan vechten met je beste vriend?!

Natuurlijk is en blijft Pokémon in essentie een singleplayer game en daarom is het fijn om te weten dat de game weer voor tientallen uren plezier zorgt. Voordat je goed en wel de kampioen bent, zul je al gauw zo’n veertig a vijftig uur in de game gestopt hebben, en daar houdt het feest nog niet op. Daarna zijn er namelijk nog zat gebieden te ontdekken, trainers te verslaan en Pokémon te vangen. Vooral met dat laatste zul je even bezig zijn, want na het uitspelen van de game komen alle voorgaande Pokémon beschikbaar. Dan zijn er plotseling 647 beestjes te vangen, dus daar ben je wel even zoet mee. Om die collectie helemaal compleet te krijgen, zul je overigens over zowel White als Black moeten beschikken, want beide games hebben een aantal exclusieve Pokémon. Daarnaast kennen beide games een exclusief gebied en oogt White iets groener, waar Black juist stedelijk is. Het gros van de twee games is natuurlijk wel identiek.

Conclusie
Tja, Pokémon Black & White is weer op en top Pokémon. De charme die de games al vanaf de eerste generatie met zich meedragen, is wederom volop aanwezig en iedereen die de serie al vanaf de eerste dag trouw aanschaft, kan dat met een gerust hart opnieuw doen. Zoek je echte vernieuwing, dan heb je wellicht aan het verbeterde verhaal en de kleine aanpassingen niet genoeg. Voor degenen die daar geen moeite mee hebben is dit echter weer een heerlijk avontuur die je vele avonden zoet zal houden.