Deze maand nemen we de mogelijke invloeden van videogames onder de loep. Hiertoe gebruiken wij wetenschappelijke onderzoeken die door vooraanstaande doktoren, hoogleraren en andere onderzoekers zijn uitgevoerd. Vandaag gaat het om de mogelijkheid dingen te leren door het spelen van videogames. De rest van de maand zullen we nog twee andere positieve aspecten van gaming belichten.

Over de vraag of videogames kunnen helpen bij kennisoverdracht is al veel onderzoek gedaan. Meerdere onderzoekers hebben onderzocht of het spelen van computerspellen een positief effect op de kennis van kinderen heeft. Al vroeg in de geschiedenis van gaming, in 1978 waren er al enkele onderzoeken die tot de conclusie kwamen dat gamen een aantal vaardigheden bevordert, zoals het leren lezen. Maar het is vooral in de recentere jaren dat er echt veel onderzoek is gedaan naar dit mogelijk heilzame effect van videogames.

Een game als leraar?
Zo is er een onderzoek dat is uitgevoerd door de doktoren Dil en Calao. Zij onderzochten of videogames jonge kinderen helpen bij hun prestaties op de kleuterschool. In hun experiment speelde een groep kinderen gedurende elf weken elke dag educationele games, en een andere groep niet. In dit geval is de educationele game een spel dat speciaal ontworpen is de speler al spelende iets te leren, te vergelijken met the Miracle Keyboard dat ooit op de NES verkrijgbaar was waarop je kon leren pianospelen. Uit de resultaten bleek dat de kinderen die gedurende de elf weken hadden gegamed aanzienlijk beter presteerden op het gebied van spelling en lezen.

Ook ander onderzoek bevestigt het belang van videogames op het gebied van educatie. Daaruit wordt namelijk duidelijk dat games perfect als motivatie kunnen dienen en bovendien de spelers helpen hun praktische vaardigheden te ontwikkelen. Zo kan het spelen van een game motiveren tot het lezen van een boek. Denk bijvoorbeeld aan een Lord Of The Rings game, die kan aanzetten tot het lezen van de boeken. Daarnaast leren videogames logisch nadenken. In videogames gelden immers vaak ook normale regels. In Mario kan je in een kuil vallen en in veel games leer je door puzzels eerst na te denken en een situatie in te schatten. Ten slotte kunnen videogames het observatievermogen verbeteren aangezien er vaak vele elementen tegelijk actief zijn.

Games vs. School
Maar videogames kan je ook heel anders zien, aldus James Paul Gee. Gee is een onderzoeker die vele artikelen over gaming heeft geschreven en die zijn voorliefde voor games duidelijk laat blijken. Vaak beschrijft hij uitvoerig zijn belevingen met verschillende klassieke games, van Pajama Sam tot Splinter Cell. Hij stelt dat videogames als een voorbeeld kunnen dienen voor het huidige schoolsysteem. Games zetten namelijk, net als school, aan tot het leren van nieuwe dingen en het oplossen van moeilijke problemen. Maar waar school kinderen vaak moet dwingen dit te doen, doen kinderen dit in games vrijwillig en met veel plezier. Volgens Gee zou het onderwijssysteem zich kunnen laten inspireren door de principes die in veel goede games worden toegepast. Daarvoor moeten scholen een aantal dingen doen.

Goede games dagen spelers continu uit en laten spelers hun vaardigheden steeds opnieuw gebruiken, maar moeten daarnaast ook nieuwe vaardigheden leren. Denk bijvoorbeeld aan een Zelda-game. Daarin krijg je continu nieuwe items die je moet leren gebruiken tegen vijanden. Verderop in de game moet je zowel die oude vaardigheden gebruiken, alsmede nieuwere vaardigheden. Daardoor blijf je steeds zowel oude als nieuwe vaardigheden trainen en word je alleen maar sterker. School zou hetzelfde moeten doen. De vragen die de leerlingen beantwoorden moeten hen uitdagen en steeds zowel oude als nieuwe kennis vragen.
Ten tweede moeten de leerlingen actiever gemaakt worden. In games neem je niet enkel kennis op, maar vergaar je die door zelf actief te handelen. Denk aan een quest, waarbij je al spelende meer informatie vergaart. Scholen zouden dit ook kunnen toepassen en leerlingen zelf dingen laten leren door het zelf te doen.
Ten slotte moeten leerlingen gevoel creëren voor het grotere schoolsysteem zodat ze hun ervaringen juist kunnen plaatsen. Ook dit is in games het geval. Als jij de controls van een game niet kent zal je niet ver komen. Het is dan ook niet nuttig steeds maar de functie van één knop te leren. Wanneer je de regels van een bepaald spel niet kent, is het moeilijk progressie te maken.

Conclusie
Games zijn dus niet alleen maar slecht, zoals in het eerste deel wel werd gesuggereerd. Het is weliswaar mogelijk dat gamen agressief maakt en zelfs verslavend is, toch kunnen games op het gebied van educatie veel betekenen. Games helpen kinderen met lezen, logisch denken en het observatievermogen. Bovendien kunnen computerspellen als een voorbeeld dienen voor het huidige schoolsysteem en op die manier scholieren adequater onderwijzen, waarbij leerlingen zich ook meer gestimuleerd voelen goed te presteren. Mocht het dus niet willen met school, ga gewoon even gamen. Daar leer je veel meer van.