Een blauw schijnsel valt vanuit een klein raam op de laminatenvloer op de overloop boven. Langzaam loopt ondergetekende de trap op in de richting van het blauwe schijnsel, dat afkomstig is van draagbare computer, zijn laptop. Diep nadenkend beweegt hij de kruk van deur naar beneden en opent hij de deur zodat het blauwe schijnsel zijn hoofd verlicht. Het schijnsel vult de kamer en zodoende onderscheid hij het bed dat tegen de muur is aangeplaatst en een gitaar die aan de andere kant van kamer staat. Hij loopt rechtdoor naar zijn laptop die als lichtbron dient voor het schijnsel. Doordat hij diep nadenkt vergeet hij de simpele handeling van het aandoen van een lichtknopje, hij zet een paar passen naar achteren en doet zijn licht aan. Het geel, oranjeachtige licht overstemd nu het blauwe schijnsel en vult de kamer. Zo onderscheid hij nog meer dingen, zoals vier boeken die op een rij staan, een slordig opgemaakt bed en een kastdeur die halfopen staat. En nog steeds denkt hij diepna.

Hij heeft zojuist de opdracht gekregen om iets te schrijven. De eerste keer dat hij een opdracht krijgt en hij weet van zichzelf dat wanneer hij een opdracht krijgt dat  hij dan vaak prut schrijft. Het moet spontaan en los overkomen en met een opdracht raakt dit helemaal in de war. Maar hij heeft belooft zijn beste beentje voort te zetten. Want het is ook nog eens een lastige opdracht, het moet over iemand gaan. Ja, dat heeft hij al een keer eerder gedaan, maar dat was makkelijker toch? Want hoe schrijf je nu goed, spontaan, leuk, boeiend, enthousiast en aardig over een goede vriendin?

Ondertussen denkt hij al minder diep na en het getik op zijn laptop wordt al harder, de gedachtes vliegen nu op het papier. Want met de laatste zin van de tweede alinea geeft hij zichzelf een geweldige voorzet. De dame – het is nog maar de vraag of het een echte dame is – in kwestie heeft de net genoemde eigenschappen en gevoelens. Ze is altijd goed gemutst en dat is handig voor wanneer je zelf nou niet lekker in je vel zit. Maar sowieso komt het de sfeer ten goede in een klas, een persoon die altijd in goed gemutst is. Nee de ‘dame’ in kwestie is zeker niet het slechte, geniepige, sluwe en chagrijnige figuur, die we kunnen vinden in de persoon van Professor Snape uit de Harry Potter-boeken.

Daarnaast is ze spontaan, niks geen gemaakte houding, gevoelens en dingen die ze zegt. Alles flapt ze eruit, als het nu een  grote roze smile is op de MSN Messenger of de geruststellende hand op je schouder, het is spontaan en echt. Nee, geen tuttige trekjes, te veel make-up of andere snauwende eigenschappen, laat dat maar over aan de randstad-Hyves-H&M-huppelkutjes. Die kun je ook niet leuk noemen. Maar eigenlijk is leuk al een eindconclusie over de ‘dame’ in kwestie, dus ondergetekende slaat deze over.

De volgende die werd opgenoemd was boeiend. Boeiend is ze zeker, ze kan geen moment stil zitten en weet altijd wel weer de lange stilte te doorbreken. Boeiend behoeft daarom geen verdere uiteg. Enthousiast ook niet. Je zou achter haar naam enthousiast kunnen zetten of misschien betekent die ook wel enthousiast. Zelf heb ik me daar zo mijn twijfels over, waarschijnlijk betekent haar naam iets van een katachtig soort, misschien is ze zelfs ook wel een katachtig soort. Wat dan nog rest is aardig. Aardig is ze zeker, zeer zeker. Het kan je steun en toeverlaat zijn wanneer dat nodig is – en wanneer zij het wil. Waarom praat ik nog verder over die goede vriendin – misschien zelfs wel beste vriendin.

Het nadenken is gestopt en het getik van de toetsen loopt op zijn einde. Het schijnsel zal nog wel even blijven want dit moet nog verstuurd worden, wat mij dan nog rest te zeggen is:

Miaauw!